اگه خودش رو مهربون حس کنه،

چه از صمیم قلب، چه از صمیم مغز٬

دوست داره حتی برای یک بار هم که شده ٬
توسط یه موجود ساده‌دل
 حتی برای یک پالس ٬

یک اوج پرواز کنه...

بعد وقتی داره می‌ره بالا
به هیچ‌چی فکر نکنه
و وقتی داره می‌آد پایین،
توهم بزنه که باز می‌ره بالا،
و اون موجود پایینی
داره مهربونی‌ـش رو باور می‌کنه...

تا این‌که ...


□□□


اما اگه حباب رو هوا بترکه
اون وقت یه هپی‌اِند واقعی اتفاق می‌افته
و همه‌ی توهمات
- در اوج / در اوج -
موندگار می‌شن.
حتی شاید، یه اسطوره‌ی یه‌نفره هم شکل بگیره.
یه اسطوره که باعث بشه
دیگه هیچ خزنده‌ای نخزه،
یا هیچ حبابی
فکر هبوط به سرش نزنه...